bunyamin VICIL

artık gitme zamanıdır bilinmez yakınlığa
kalmadım buralarda pek yalnız
anlattım, dinledim, düşündüm, düşündürdüm
ama şifre tekti: paylaştım, paylaştırdım

üzüntülerim de oldu sevinçlerim de
paylaştıkça azaldı biri, arttı diğeri
yüzlerde hissedilen bir tebessüm
bu dünyada her şeye bedeldi…

kimi zaman aradaki mesafeler oldu engel
bazen de yanındayken duyulan yalnızlık
engelleri engellemenin tek yolu ise
konuşmaktı, hem de çenen düşene kadar

yapamadım çoğu zaman, arayamadım kimseyi
alışılmışlık değildi benim için telefon
yüz yüze oturup konuşmaya alışmıştım oysa
ama bir şekilde hatırlanan oldum, en azından dinlenen şarkılarda
hatırlanan anılarda, üzüntülerde, sevinçlerde

oturup konuşamasak da, birbirimizi arayamasak da
hep hatırladık, söndürmedik yakılan arkadaşlık ateşini
ne çok oldu dostlarım ne de sevgililerim
tek tek her birisi içimde yeni bir ben yarattı

her yeni düşüncede, fikir akımında ve oluşumda tek tek iziniz vardı
bir vefa borcum var elbet; yaşadıklarıma ve yaşattıklarınıza

artık gitme zamanı…
yeni bir zamanda, yeni bir mekanda var olabilme savaşı
tekrar dönüp gelebildiğimde
geride bıraktıklarımı bulma kaygısı…