bunyamin VICIL

üniversite yıllarımdayken tanıştığım değerli abilerimden birisi; seyhan kurt. ona sorsanız belki hatırlamaz ama “Prozac Toplumu” alıntın hala aklımda abi…

şimdi de iadei itibar yapalım. kendi yazdığı ve “can dostuma” diye imzaladığı kitabından alıntılar zinciri başlıyor:

Varlığını göremeyen bir okyanusun tam orta yerindeyken, herhangi bir ülkenin kıyılarını arar gibi…

Birileri için ne kadar başkaları olabilirsen o kadar mutlu olursun. Korkunç olursun. Ve mutlu.

Mutlu olurdun ve çağa ayak uydurduğun için seni vitrine yerleştirirler. Oysa Tükenen yalnızca sen olursun.

Onların kanı kan olmaktan çıktığında mürekkebim pıhtılaşmaktan kurtuldu ve büsbütün seni doğurdu hayata her şafak gebe kalan kalemim.

Umutların soğanlaşmadığı bu dünyada mermerden mezarlar varken, artık balinaların intiharlarını denizler de umursamıyorken, kuruyan nehir yataklarını köpekleşen sıvılar dolduruyorken oturup düşünmenin bir anlamı var mı?

Ölmeli.

Varlık ve yokluk söz ve ölümle başladı. Söz ölümü yazdı ve ölüm sözü silmedi.

- Dün suyun rengiydi ölüm.
-Bugün, yaşamak rengine bürünen ölüm.

Eminim bu arada, mideniz hiç bulanmadan, odanızı daha da medeni kılabilmek için dostunuz yerine tercih ettiğiniz patates cipsinin insani yardımlarda payının ne olması gerektiğini düşünüp, nelerin cidden tükenmekte olduğunu anlamaya ve aklınızın kirişine beş kala.

Ve çağdaş aşklar yaşanırken kof yapaylıklar içinde, kurşuna diziliyor atlılar arka sokaklarda.

Zamanın haklılığına mekanın mahkemesinde şahit olmamak için mührümüzü vuracağız göğsümüze: Aslı Gibi Değildir.

Oyunun kuralları değişiyor olabilir. Ama hiç kimse kendi rolünü oynamıyor, oturup düşünmüyor ve diyorlar ki aynalaşan insanlar, aynılaşanlardan daha erdemlidir.

neredeyse kitabın tamamını yazdım herhalde. her okuduğumda bu kitabı bir ayrı etkiliyor beni. sözlerin, cümlelerin ve hüznün gücü inanılmaz derecelerde. eğer hala oralarda bir yerlerde isen seyhan abi; seviyorum hala sen gibi olan seni…