bunyamin VICIL

her yıl olduğu gibi yine, yeni bir yaşa girdim. ve bugün belirttiğim gibi “bugün; bundan sonraki hayatımın ilk günü.”. dün akşam arkadaşlar sağolsun güzel bir süpriz yaptılar. zaten Urban Terror Bursa Buluşması vardı. gelen arkadaşlarla güzel güzel sohbet ediyorduk ki bi ara koptu olay pasta hediye falan… hepsini çok seviyorum, değerli abilerim ve kardeşlerim onlar benim. ama ille de isim vermek lazımsa -ki hiçbirinizi ayırmıyorum yanlış anlamayın- özellikle geceyi organize eden Şerafeddin PEKER, Salih GÜLEÇ ve Remzi BİLİR abime çok çok teşekkür ederim… iyi ki varsınız…

buluşmada beraber olmamıza rağmen yeni yılın ilk dakikalarında (00:03) ilk arayan doğum günümü kutlayan yine Hüseyin oldu. dostluğun ne kadar da güzel bir şey olduğunu yeniden hissettirdi. gece saat 2 civarı Özlem’den gelen mesaja Avea ve Turkcell’le olan anlaşmazlığımdan dolayı cevap yazamamış olsam da O beni tanır. “kontörsüz genç” sabah uyandıktan 1-2 dakika sonra çok değer verdiğim bir dostum aradı. sabah sabah onore oldum. belki de yeni güne O’nun sesi ile başlamış olmak günümü yeterince verimli geçirtti. internet üzerindeki iletişim sitelerinden arkadaşların yazdıkları güzel mesajlar ise beni bir ayrı mutlu etti.

hatırlanmak güzel şey… hatırlamak, hatırlanmak ve güzel bir hatıra olmak… hayatın en gizli bahçelerinde yaşanmış güzellikleri mükemmel bir bülbül edasıyla seslere dökebilmek. yalnız olmadığını bilmek, aradaki mesafelere rağmen. her beşer bir dünya. ve her dünyanın kendi yaşam formları var. birbirlerine çok benzeyen hatta tıpatıp aynı görünen ama değişkenlerinin etkilerinden dolayı farklı yaşanılan… değişimin ve değişikliklerin ısrarına rağmen tutunulan bir güneş. tam ortada… insanın içine işleyen sıcaklığıyla hem günü hem de geceyi anlamlı kılan…

kardeşlik… insanları birbirine tutturan yapışkan. kardeşleşmek… zor olanı başarmak. beraber gülmek, beraber ağlamak. sevinmek, üzülmek, terk etmek, yaşamak ve yaşlanmak ama hep beraber… her “kendi” olan bir araya geldiğinde ve bırakıldığında tüm bahane ve menfaatler bir köşeye “yaşam” başlıyor. tek başına ayakları üzerinde durabilirken ve bunu inanın herkesten daha iyi bir şekilde yapabilirken “kardeşleşmek” önemli. her dünya’nın kendi içinde ya da dışında sorunları var zaten. Aristotales güzel söylüyor: “bende bir bilgi var, sende bir bilgi var. ben seninle bilgimi paylaştım, sen benimle. benim bilgim iki oldu, senin de…” mutluluklar paylaşılarak çoğalır, üzüntüler paylaşılarak azalır. sıkıntılar ise paylaşılarak çözülür, parçalanır ve yerini şafak vaktindeki gibi dünyayı selamlayan güneş gibi bir huzura, umuda bırakır.

daha yazmak isterdim, emin olun… lakin yorgunum. bugünün neşesi ve sevinci yordu beni. değerli bir abim öyle der: “yorulmak, dinlenmelerin arefesidir…”

bugün bir defa daha anladım “hayat, değer verilecek kadar anlamlı, doya doya yaşanabilecek kadar uzun”… çünkü zaman göreceli…

Be Sociable, Share!

•